( Ons oordeel )

Het brede CinemaScope-beeld leent zich uiteraard prachtig voor weidse vergezichten, maar de Britse thriller THE HOLE doet precies het omgekeerde: het brede beeld versterkt juist de claustrofobische sfeer. De camera tast elk slecht verlicht hoekje af van de vochtige bunker uit de Tweede Wereldoorlog, waar vier scholieren wekenlang zitten opgesloten. Wat voor hel dat moet zijn geweest wordt beetje bij beetje, in een RASHOMON-achtige vertelstructuur, onthuld. Meer nog dan aan de Kurosawa-klassieker is THE HOLE schatplichtig aan THE USUAL SUSPECTS en SHALLOW GRAVE, alhoewel het aan geen van drieën kan tippen. Beklemmend is de film wel, en afgezien van de ontknoping weet THE HOLE de spanning op uitgekiende wijze op te voeren. Het begin is een van de hoogtepunten uit de film: na een helicoptershot van een oude Britse kostschool rent een tiener (Thora Birch, de dochter uit AMERICAN BEAUTY) langs een laan vol posters met de gezichten van een aantal verdwenen scholieren, waarna ze de telefoon pakt en zo schril gilt dat het even lijkt alsof we hier met een rechtgeaarde scream queen te maken hebben. Deze Liz is net ontsnapt uit die bunker waar ze al spijbelend de populairste jongen van school aan de haak hoopte te slaan door letterlijk niet meer van zijn zijde te wijken, zo verklaart ze tegen de psychologe die haar onder haar hoede heeft genomen. Een vriend van haar zou uit jaloezie de bunker op slot hebben gedaan. Zodra deze jongen aan het woord komt, begint de film opnieuw, maar dan in zijn versie van het verhaal. Personages die Liz eerst als muizig betitelde, blijken volgens hem juist koel berekenend te zijn, en ijdele leeghoofden lijken toch iets minder tuttig dan gedacht. Wie heeft gelijk?.Met het feit dat een getuigenis (lees ook: film in het algemeen) per definitie onbetrouwbaar is heeft menig thriller al uitvoerig zijn voordeel gedaan, maar THE HOLE weet toch enkele nieuwe mogelijkheden aan te boren. Vooral de verschillende karakters waarnaar de personages in de eerste en in de tweede versie omschakelen, zijn subtiel en misleidend. Thrillers spelen altijd met imago's en de bedrieglijkheid daarvan; THE HOLE koppelt dit welbekende levensfeit aan een Sartre-achtige situatie waarin mensen in een kleine ruimte aan elkaar zijn overgeleverd, met het enige vooruitzicht dat deze situatie eeuwig zal voortduren. Het gat uit de titel wijst ook op het onvermijdelijke morele vacuŸm waarin de mensen uit die wachtkamer zich bevinden. Zet er twee in een hok en er ontstaat een gevecht, zet er drie in een hok en het is oorlog. Met dit pessimistische, of zo u wilt realistische wereldbeeld is de gehele film doordrenkt, net als met het gezoem van dikke vliegen, de geur van beschimmelde worstjes en het geluid van kotsende meisjes. Als regisseur Nick Hamm (die eerder de romantische komedie MARTHA - MEET FRANK, DANIEL AND LAURENCE regisseerde) iets minder op de stuwende muziek had geleund en iets meer zorg had besteed aan de ontknoping - waarbij hij veel had kunnen leren van het raffinement en de paranoia van Agatha Christie's magnum opus TEN LITTLE INDIANS - dan was THE HOLE een sublieme thriller geweest. Nu lijkt de titel van de film ook iets te veel te slaan op de structuur van het scenario. *** Copyright Mariska Graveland. Overname uitsluitend na goedkeuring van de rechthebbende. .Origineel gepubliceerd in Schokkend Nieuws #51, p6.