( Ons oordeel )

Eind eenentwintigste eeuw vinden Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) en Charlie Holloway (Logan Marshall-Green) op het Schotse Isle of Skye een duizenden jaren oude muurschildering. De vondst vertoont overeenkomsten met muurschilderingen en kunstwerken van andere beschavingen elders op aarde. Steeds dezelfde reusachtige menselijke gestalte en steeds dezelfde sterrenconstellatie; heeft een buitenaardse beschaving de aarde soms eerder bezocht? Shaw gelooft er heilig in: deze ‘Engineers’ zouden wel eens onze voorvaderen kunnen zijn. In het jaar 2093 rust de Weyland Corp. daarom het ruimteveer Prometheus uit voor een onderzoeksexpeditie naar de bewuste constellatie. Ze landen op LV-223, waar Shaw, Holloway en de rest van de crew uiteraard een reeks onaangename verrassingen wacht.

PROMETHEUS is, daar hoeft inmiddels niemand meer aan te twijfelen, een prequel op ALIEN. De klassieker van Ridley Scott is sinds 1979 veelvuldig omschreven als een slasher-in-space. Dat is een terechte vergelijking die benadrukt dat de motor van het verhaal eigenlijk vrij eenvoudig is en werkt omdat we de moordenaar van gevaarlijk dichtbij leren kennen en ons vereenzelvigen met zijn prooi. Om Scott nu ook recht te doen, moet je constateren dat PROMETHEUS eigenlijk een heel ander beestje is. Zoals in meer traditionele sciencefictionfilms neemt hij uitgebreid de tijd om vreemde werelden en toekomstige technologieën te exploreren. Bovendien wijzen de titel (De Grieks-mythologische Prometheus werd door de goden gestraft omdat hij zo hoogmoedig was het vuur te stelen) en het kruiskettinkje rond Shaws hals er al op dat PROMETHEUS ook meer filosofische kwesties aan wil kaarten. Monsters komen er pas relatief laat aan te pas.

Visueel is het prachtig allemaal. PROMETHEUS is in 3D, de art-direction is fenomenaal en met name de scènes tijdens een storm op de oppervlakte van de verre maan zien er schitterend uit. Herkenbare elementen zijn er ook genoeg: Meredith Vickers (Charlize Theron) als de ijskoude vertegenwoordiging van Weyland Corp., Michael Fassbender als de niet geheel te vertrouwen androïde David (inclusief scène met sprekend afgerukt hoofd); Sean Harris en Rafe Spall als de crewleden in de lagere loonschaal, die voortduren kankeren; we leren eindelijk de betekenis kennen van de Space Jockey  en… de film heeft ook een memorabele variant op de Chestburster-scène. Als er iets op PROMETHEUS aan te merken valt, dan is het dat het soms teveel aanvoelt als een remix van elementen uit de vorige films.

Wat echter vooral ontbreekt is, als je het in één woord zou moeten omschrijven, persoonlijkheid. De Nostromo telde in 1979 zeven crewleden; de Prometheus heeft er zeventien. Ze komen gelukkig niet allemaal aan bod, maar de aandacht raakt toch danig te versnipperd. Elizabeth Shaw is geen sterke heldin. Haar relatie met Holloway blijft oppervlakkig. Het feit dat ze geen kinderen kan krijgen en wat daarop volgt, doet niet alleen erg denken aan ALIEN 3, maar blijft ook behoorlijk emotieloos. David weet niet de verwarrende mix van afkeer en sympathie op te wekken die zijn androïde voorgangers Ash, Bishop en zelfs Annalee Call wel kenmerkten. Zelfs het monster in PROMETHEUS ontbreekt het een beetje aan karakter: we zien verschillende enge wezens opduiken, maar dit is niet de nauwelijks te stoppen bedreiging die ons anderhalf uur lang, in verschillende stadia van ontwikkeling, op de hielen zit.

PROMETHEUS is, kortom, niet de permanent bloeddrukverhogende sf-horror waar we op hoopten. ‘I didn’t think you had it in you,’ zegt David tegen het einde tegen Shaw en realiseert zich meteen de dubbele bodem. Voor een driedubbele bodem mikte Ridley Scott net te hoog. PROMETHEUS is zeker de moeite waard, maar voor de briljante franchise die hij zelf startte, is deze film net iets te gewoontjes.

Di: Warner (B en NL: 31  mei) Copyright Barend de Voogd. Overname uitsluitend na goedkeuring van de rechthebbende. Online gepubliceerd op 30 mei 2011.